Handvasten

Een bruiloft zit vol symboliek en tradities, die per cultuur en geloof kunnen verschillen. Het bekendste symbool is wel het uitwisselen van ringen, maar ook samen een kaars aansteken, elkaar een stukje taart voeren of uit dezelfde kelk drinken zijn symbolische handelingen. Met handvasten wordt een stel letterlijk met de handen aan elkaar gebonden.
Het is oorspronkelijke een Keltische traditie, waarnaar het Engelse ‘tying the knot’ nog steeds verwijst. Dat kan als onderdeel van een bruiloft, maar ook als losse ceremonie. Handvasten gebeurt meestal tussen geliefden, maar ook vrienden kunnen het ritueel uitvoeren. Traditioneel gold een handbinding eerst voor een jaar en een dag, waarna het stel kon kiezen om wel of niet getrouwd te blijven. Na die periode werd dan een tweede ritueel gedaan voor de rest van het leven of zelfs voor de eeuwigheid. Het ritueel is ook mooi als 'vow renewal', waarbij een stel tijdens bijvoorbeeld het 25-jarig jubileum opnieuw geloften af wil leggen.

Omdat er geen vaste regels zijn voor een handbinding kan het stel zelf de ceremonie vormgeven. De handen van het stel worden tijdens het handvasten lichtjes met koord of lint gebonden. De touwen worden niet strak getrokken, omdat het een verbintenis uit vrije wil symboliseert. In sommige gevallen verbindt het stel zelf hun polsen. In andere gevallen kan een ceremonie-meester de touwen knopen, of getuigen, familie en vrienden. De touwen kunnen gewoon onder de polsen geknoopt worden, maar een lemniscaat (8-vorm) is ook gebruikelijk. Bij het knopen van de linten kun je een wens uitspreken en de kleuren van de linten zelf kunnen voor bepaalde eigenschappen of wensen staan. Na het handenbinden trekken de geliefden hun handen voorzichtig uit de linten en deze linten kunnen ergens in huis worden opgehangen, als symbool van hun liefde en de wensen van mensen om hen heen. Mocht een huwelijk stranden, dan kan het stel de knopen één voor één uithalen om zo alle verbindingslijnen tussen elkaar te verbreken.