Print this page

Gedicht element water

Wanneer je weer eens loopt te huilen,
Niet weet waarom maar toch verdriet.
Blijf dan niet zo binnen schuilen,
Maar ga naar buiten als het giet.

Mijn regens zullen jou opschonen,
Maken je emoties vrij.
Ik laat je je ware innerlijk tonen,
Want daaraan loop je vaak te snel voorbij.

Teveel water kan overstromen,
Sleurt alles in die stroming mee.
Ik ben niet langer in te tomen,
En jij volgt mij dan gedwee.

Je gedachten krijgen dan geen adem,
Alles gaat volgens het gevoel,
Het overspoelt je innerlijke stem,
Je wijkt af van je levensdoel.

Maar zonder mij kun je niet voelen,
Draai je steeds in cirkels rond.
Je blijft in de nachten woelen,
Je dromen vallen op droge grond.

Veranderlijk als mijn vormen zijn,
Van ijs naar damp, van damp naar ijs.
Brengen emoties soms plots pijn,
Maken je wereld dan even grijs.

Toch kan ik je hart ontsluiten,
Dan voel je weer je ware pad.
Gevoelens kun je makkelijk uiten,
Zonder dat je ze overschat.

Liefde laat ik vrijelijk stromen,
Van jou naar de ander en weer terug,
Je hoeft mij niet langer in te tomen,
Maar bekijkt mij vriendelijk vanaf de brug.

Dit gedicht komt uit de schriftelijke heksencursus