Joel in coronatijd

Vandaag begint voor mij de kerstvakantie. Een heel andere periode dan vorig jaar, toen er nog geen sprake was van corona. Iedereen heeft er het afgelopen jaar wel gevolgen van ondervonden in werk, school of gewoon in alle activiteiten buitenshuis die niet meer mogelijk waren. En nu met een tweede gehele lockdown blijven we weer verplicht binnen. Hoewel corona voor sommige mensen juist extra hard werken betekent (zoals in de zorg of in het onderwijs), is het voor velen een periode van minder of zelfs vrijwel niets doen. En zelfs als je werk gewoon doorliep, bracht je alsnog veel meer tijd thuis door en moest je op zoek naar een andere invulling van je vrije tijd.
Op 21 december vieren we het jaarfeest Joel, ook wel Midwinter genoemd. Tijdens de periode van eind december tot begin februari staat het thema bezinning centraal. 21 december is de kortste dag en de lange donkere avonden zijn een goed moment om naar binnen te keren. Door corona is het voor veel mensen vanaf maart een periode van letterlijk naar binnen keren en binnen blijven geweest. Misschien ervaar je juist bij jezelf dat je geen behoefte hebt aan nog meer rust en stilte, maar dat je erop uit wil trekken en activiteiten ondernemen.

Vaak vergeten we dat na een periode van activiteit en drukte ook een periode van ontspanning mag volgen en het thema bezinning kan daarom lastig zijn. Juist daarom is de periode van de wintertijd zo waardevol: de natuur is afgestorven en staat een moment stil en wij worden uitgenodigd hetzelfde te doen. Maar na een periode van stilstand begint het nieuwe leven weer, met de lente. Velen van ons zijn die ‘stille wintertijd’ wel zat, na zoveel verplicht binnen blijven, en toe aan de energie van de lente.

Dat is de uitdaging van deze Joelperiode. Een tijd van rust en bezinning vieren, terwijl je al zo lang binnen zit.

Joel
Het jaarfeest Joel is de seizoensviering die (samen met Ostara, Pasen) over de hele wereld nog het meest wordt gevierd. Weliswaar vaak onder een andere naam, zoals Kerstmis of Chanoeka. Al lang voor het jodendom of christendom bestond, vierde men een feest in december om de terugkeer van het licht te vieren. De zon is ongelooflijk belangrijk voor al het leven op aarde en de vroegere mens wist dat maar al te goed. Niet voor niets zijn er talloze legenden over de opkomende en ondergaande zon en bouwde men Stonehenge, die precies uitgelijnd is met de ondergaande zon van Midwinter. Men geloofde dat de zon op de kortste dag aangemoedigd moest worden om elke dag weer langer terug te komen. Inmiddels weten we dat de aarde rond de zon draait en dat daarom de dagen langer en korter worden gedurende het jaar. Maar in vroeger tijden had men die kennis niet. Het was essentieel dat de zon terug zou keren, zodat de gewassen konden gaan groeien in de lente en men kon oogsten in de nazomer.

Joel had eigenlijk twee tegenstrijdige manieren om gevierd te worden. Aan de ene kant was de winterperiode een periode van bezinning, van letterlijk meer binnen zijn en van rust en stilte. Maar aan de andere kant werd Joel zelf met veel kabaal en bombarie gevierd. Joel stamt niet voor niets van het werkwoord joelen af. Een mooie manier om Joel te vieren is om een plek uit te kiezen waar je de zon op ziet komen na de Joelnacht en deze al trommelend aan te moedigen om boven de horizon uit te komen. Je moet er vroeg je bed voor uit, maar het is een heel bijzondere ervaring. In deze heksenkrant ligt de nadruk juist op de eerste manier van vieren: de stille, bezinnende kant van Joel. Het past bij het jaar dat we achter de rug hebben en de periode waar we nog steeds in zitten. Wie weet dat de Joelkrant van 2021 juist in het teken gaat staan van uitbundig joelen!

Copyright © Nanaya, 2021