De inwijding

De inwijding is een onderwerp dat me altijd heeft gefascineerd. Niet alleen binnen hekserij, maar ook binnen andere culturen en religies. Wat is de inwijding precies en is het nodig om je te laten inwijden tot heks?
Échte heks?
Over of je als heks wel of niet ingewijd dient te zijn, verschillen de meningen nogal. Sommigen vinden het enorm belangrijk welke lineage jouw inwijding heeft. Lineage houdt in dat je de lijn kunt volgen van heksen die bij je inwijding betrokken zijn geweest. Een soort lijn waarlangs je kunt herleiden tot welke traditie je hoort. Mensen die hier belang aan hechten zoeken via de lijn uit of je ‘afstamt’ van één van de grondleggers van de moderne hekserij/wicca: Gerald Gardner of Alex Sanders. Dergelijke covens hanteren strikte regels en een gradensysteem voor wanneer je ingewijd zou mogen worden. Ook hangen er verplichtingen aan vast wanneer je je wil laten inwijden. De laatste jaren kun je op allerlei plekken inwijdingen krijgen (of vaker, kopen). Vaak na het volgen van een cursus en soms gewoon als los ritueel.

Ook ik krijg regelmatig de vraag of er na een cursus of opleiding via Nanaya een inwijding volgt. Het antwoord daarop is: ‘Nee’. Zelf ben ik niet officieel ingewijd. Ik hecht er ook weinig waarde aan. Dat kleurt natuurlijk mijn beeld ervan, hoewel ik er zeker niet op tegen ben. Ik denk dat het volgen van een inwijdingstraject bij een coven veel kan brengen en wat dichter bij hekserij als religie ligt dan mijn vorm van hekserij. Het volgen van zo’n traject geeft zeker verdieping en samen met anderen dat pad van zelfontwikkeling bewandelen lijkt me enorm waardevol. Toch denk ik dat het niet noodzakelijk is om ingewijd te zijn om je heks te kunnen voelen en noemen. Als we kijken naar het achtste heksenprincipe van de council of witches (een poging van Amerikaanse heksen om gemeenschappelijke principes op te stellen) dan staat daar: “Jezelf heks noemen, maakt je nog geen heks. Maar ook overerving of het vergaren van titels, graden en inwijdingen maakt je geen heks. Een heks streeft ernaar de krachten in zichzelf te beheersen en in harmonie te leven met de natuur.”

Dat is precies hoe ik het zelf ervaar. Het is niet zo dat je door een inwijding van het ene op het andere moment heks bent. Hekserij draait om het blijven bewandelen van een bepaald pad, jezelf blijven ontwikkelen en openstellen voor de lessen die je tegenkomt. Voor mij is hekserij sterk verbonden met de natuur en daar spelen graden, lijnen of namen geen rol. Ook is het naar mijn mening voor iedereen mogelijk om heks te zijn, of zich met aspecten van hekserij bezig te houden. Het hoeft geen exclusieve club te zijn en, gelukkig, niet meer in het geheim.

Overgangsmomenten
Toch spreekt het idee van de inwijding me wel aan. Het moet een mystieke, mysterieuze ervaring zijn om een inwijding mee te maken. Overgangsrituelen zijn ook vormen van een inwijding. Het zijn momenten van transformatie; overgaan van de ene fase in de andere. Deze komen we in alle culturen en religies tegen: de christelijke doop, islamitische besnijdenis en joodse bar mitswa bijvoorbeeld. Maar ook tal van gebruiken die minder bekend zijn, waarbij jonge jongens door middel van proeven moeten bewijzen een man te zijn of waarbij meisjes die voor het eerst menstrueren centraal staan.

In het boek Op weg naar Avalon beschrijft Jean Shinoda Bolen (over wie ik in de Beltanekrant van dit jaar uitgebreid schreef) de inwijding als volgt: “Psychologisch in een mysterie ingewijd worden wil zeggen: een mystieke ervaring ondergaan waardoor je verandert. Je bent niet langer degene die je daarvoor was. Je hebt iets meegemaakt waardoor je apart komt te staan van hen die die ervaring niet gehad hebben. Dikwijls bevat een inwijding een element van afzondering, van een confrontatie met angst of het ondergaan van een beproeving. Maar misschien even vaak dient de inwijdingservaring zich aan als een geschenk van genade, wanneer mysterie en innige schoonheid samenkomen in een bovenaards moment waaraan ook wij deel hebben.”

Bolen beschrijft hoe haar zwangerschap een inwijdingservaring voor haar was, waarbij niet alleen haar lichaam veranderde maar ook haar bewustzijn zich verplaatste. Ze ervoer het als een manier van naar binnen keren en zich volledig overgeven aan haar lijf. Ze belichaamde de moedergodin en stond daarmee in verbinding met alle andere vrouwen die dit ooit meegemaakt hebben.

Ik denk dat we op verschillende momenten in ons leven inwijdingsmomenten meemaken en dat het toevoegen van rituelen ervoor zorgt dat ze extra lading meekrijgen en ervaringen zijn om bewust bij stil te staan. Elk jaarfeest kan zo’n overgangsmoment vormen. Klein of groot. Juist omdat hekserij voor mij zo’n persoonlijk pad is en ik cursisten altijd stimuleer om hun eigen weg daarin te vinden, past het idee van iemand die iemand anders inwijdt tot heks niet bij me. Ik denk dat je jezelf wel kunt toewijden aan bijvoorbeeld de God of Godin, de natuur of wat voor jou goed voelt. Een ritueel wijden aan bewust ervoor kiezen om dit pad te lopen is naar mijn idee zeker zo waardevol als een ‘officiële’ inwijding.

Copyright © Nanaya, 2021